Familie Reyers in Shanghai

Na zware ruzie met de computer en het edit programma van deze weblog, is het nu eindelijk gelukt om na 2 dagen ons verhaal over ons uitstapje te publiceren. Hij is nog steeds niet zo strak als ik hem wil hebben, de tekst lijnt namelijk niet uit zoals ik dat wil, maar wat ik ook probeer, dat wil hij niet aanpassen dus het moet maar zo. Vannacht om 12 uur was ik al bijna zo ver, maar een keer per ongeluk op delete drukken, betekende dat alles weer weg was en ik weer op nieuw kon beginnen. Grrrr. Vooral het toevoegen van de foto's had hij geen zin in, maar met wat trucjes en ver weggezakte HTML kennnis (ooit 10 jaar geleden bij IBM geleerd, daarna nooit meer gebruikt) is het nu dan toch gelukt. Het is wel een uitgebreid verhaal geworden, dus je kan ook alleen de foto's bekijken als je geen trek hebt in al die tekst.

Het wordt tijd voor een uitstapje en dus besluiten we het weekend naar Hangzhou te gaan. Jol en Elske hebben op donderdag al kaartjes voor de trein gekocht. Zij gaan op vrijdagmiddag om 16:11 uur vanaf Shanghai south station en Rieks neemt een sneltrein later om 19:38 uur. Vrijdag overdag was heerlijk weer maar ’s middags betrekt het weer totaal.

We kunnen nog droog naar het station maar eenmaal in de trein gaat het toch weer regenen. Met Pieter in de rugdrager hebben we natuurlijk heel wat bekijks, eerst in de Metro worden er al meteen zitplaatsen aangeboden wat helemaal niet handig is, maar leg dat maar eens uit aan een chinees. Het is maar 5 haltes met de metro vanaf Shangsu Lu naar het station. We moeten helemaal naar boven naar de enorme ronde vertrekhal, waar voor elke trein een aparte gate is. Het lijkt meer op een vliegveld dan een treinstation. Het is niet zoals in Nederland dat je gewoon maar het het perron oploopt en vervolgens een plekje uitzoekt in de trein, hier krijg je echt een stoelnummer en als de trein vol is kan je gewoon geen kaartje meer krijgen.

De trein is een dubbeldekker met mooie kanten kleedjes op de stoelen, want we hebben natuurlijk wel de soft seat gekozen, de hard seat schijnen plastic kuipstoeltjes te zijn. Naast ons in de trein zit een chinees gezinnetje met een jongen van een jaar of 6 en een meisje van een jaar of 4. Vooral het jongetje vindt Pieter heel interessant en geeft hem heel lief wat chipjes. Weigeren kan natuurlijk eigenlijk niet. Pieter vindt de trein ook machtig interessant en kruipt alle kanten op, zitten op zijn kont is duidelijk niet zijn ding, af en toe wordt Jol er wel horendol van en vraagt zich af waarom ze uberhaubt een kaartje voor een stoel heeft als ze toch geen tijd heeft om erop te zitten.

Na ruim 2 uur zijn we in Hangzhou, waar de rij voor de taxi wel heel lang is, maar met alle bagage is dat toch wel de handigste optie. (Valt best mee hoor, naast de rugdrager van Pieter hebben we maar 1 middenmaatje rugzak bij ons met daarop het campingbedje van Pieter gebonden). De taxichauffeurs rijden gelukkig af en aan en na ruim een kwartier hebben wij er ook een gevonden die ons naar het Chinese overseas hotel brengt. Gelukkig staat er in de Lonely Planet, onze reisgids, in chinees de naam van het hotel, want communiceren is hier echt niet simpel, bijna geen enkele chauffeur spreekt ook maar een woord engels en onze uitspraak van het Chinees, verstaan zij vaak ook weer niet.

Het hotel is vlak aan het water en gelukkig hebben ze nog 2 kamers niet op dezelfde verdieping, maar dat is niet zo heel erg. Na de rugzakken in de kamers gedumpt te hebben en Pieters campingbedje opgezet te hebben gaan we ergens wat eten. Vlak naast het hotel zit een restaurantje waar je chinees kan fonduen en zoals in elk restaurant hebben ze ook een kinderstoel. Deze is echter zo hoog dat Pieter bijna bij het fonduestel kan, dus we moeten hem echt in de gaten houden dat hij niet zijn handen in de kokende soep steekt. Maar met 2 eetstokjes houden we hem redelijk zoet en zoals overal vinden de serveersters hem ook superinteressant en doen niets liever dan hem optillen en aan elkaar laten zien. Gelukkig vindt Pieter het ook allemaal prima. De fondue is echt heerlijk, met garnalenpasta achtige bolletjes die heerlijk gekookt worden en lekkere beef en allerlei groentes.

Na het eten leggen we Pieter in bed en gaan wij nog even wat drinken in de bar van het hotel, Rieks zit inmiddels in de trein en is al bijna in Hangzou. We vertellen hem waar hij een taxi kan nemen en in welk hotel we zitten en verwachten hem toch wel binnen een half uurtje. We nemen een lekker ijsje en na 20 minuten belt Rieks vanuit de taxi of we even de telefoon aan de receptioniste van het hotel kunnen geven zodat die in het chinees kan uitleggen waar het hotel is. Nou dan moet hij er over 5 minuten toch wel zijn. Kwartier later nog steeds geen Rieks. Weer de telefoon, ik sta in de lobby maar rechts is geen is geen bar... uuh we denken dat je in het verkeerde hotel bent. Dus weer naar de receptioniste om de volgende taxichauffeur uit te leggen waar die dan heen moet. En ja hoor 10 minuten later, eindelijk Rieks. Na een uitgebreide tirade over de echt meest slechte taxichauffeur ooit, is hij ook wel toe aan een ijsje, we hadden het bier al klaarstaan. Nog even bijkletsen en dan lekker naar bed.

Zaterdag 25 november 2006

Pieter heeft de hele nacht liggen spoken, dus Rieks en Jol zijn redelijk afgedraaid. We ontmoeten elkaar bij het ontbijt, waar voornamelijk zeer uitgebreid chinees eten wordt geserveerd, maar gelukkig kunnen wij ook nog witte geroosterde boterhammen met jam en warme sinasappelsap en een gepocheerd eitje en watermeloen, gewone meloen en banaan eten. Op dit tijdstip zijn we toch nog echt niet in voor noedels en haaievinnensoep. Buiten is het miezerig en grauw, maar we gaan lekker in noordelijke richting langs het West Lake (Xi Hu) lopen met Pieter in de rugdrager. Aan het begin van de Bai Causeway (Baidi) is Pieter al zo moe, dat Rieks omdraait richting hotel, maar Jol en Elske lopen lekker verder over de Causeway.

Deze causeway, een dijk midden door het meer, is in de 9e eeuw aangelegd door de lokale gouverneur Bai Juyi. Verderop ligt de Su Causeway (Sudi) aangelegd in de 11e eeuw door de gouverneur en dichter Su Dongpo, een van de beroemste dichters van China.

Het is wel windstil, waardoor de mooi gekleurde bomen prachtig weerspiegelen in het water. Halverwege de Causeway zien we ook een aantal eilandjes uit de mist opdoemen en aan het eind van de causeway zit zelf Gushan eiland, met daarop het provinciale museum wat we rechts laten liggen en de Gu Yuan tuinen, waar we heerlijk doorheen dwalen, af en toe in doodlopende stukjes terecht komen, maar uiteindelijk redelijk hoog uitkomen.

Door op een rots te klimmen kunnen we precies boven de bomen uitkijken en zien we 2 eilandjes liggen en een heel aantal bootjes wat langsvaart. De klim naar beneden is wat minder, door de regen is het hier allemaal spekglad, maar met handen en voeten komen we toch nog wel van de rots af. Via een stempelmuseum en een minipagode komen we weer op de weg uit en lopen nu langs de noordoever van het meer in oostelijke richting waar als het goed is een tentje is waar je koffie kan krijgen. Dat klopt inderdaad en we drinken heerlijk onder het afdakje aan de oever een kopje mintthee en een capuccino.

We hadden beloofd om weer om 1 uur in het hotel terug te zijn, dus na een half uurtje lopen we verder terug, genietend van het spiegelende water en het uitzicht op de Bai causeway met de mooie halve maan bruggen. Zowel Pieter als Rieks zijn lekker bijgeslapen en 2 blokken van het hotel vandaan vinden we een restaurant met engelse menukaart. Ze vragen of we niet roken willen zitten en dat vinden we natuurlijk prima, dus krijgen we een zaaltje helemaal voor ons zelf. Rieks zoekt weer wat gerechten uit op de kaart, het is elke keer weer een verrassing wat er nu weer op tafel komt, maar de witte riviergarnalen zijn heerlijk, ook Pieter vindt ze prima te eten.

Verder hebben we lekkere paksoi, een soort tofusoep wat Jol echt heel vies vindt, natuurlijk noedels dit keer met paddestoelen en een beetje pittige beef. Ze hebben zelfs yoghurt op de kaart staan, dus Pieter krijgt ook nog zijn favoriet als toetje.

De planning is dat Rieks zondagavond weer met de trein terug naar Shanghai gaat en dat Jol, Pieter en Elske met de nachtboot naar Suzhou gaan varen. Volgens de Lonely Planet zit het ticketoffice voor treinkaartjes ongeveer een kilometer verderop naar het noorden, dus we lopen daar de straat in. Dit is duidelijk wat meer winkelstraten en geen toeristische route. Het huisnummer 199 waar het ticketoffice zou moeten zitten bestaat helemaal niet, maar het kaartje klopt gelukkig wel, dus we vinden het toch. Het valt tegen om nog een treinkaartje te bemachtigen voor morgenavond, er zijn alleen nog maar “hard-seats” verkrijgbaar, maar dan ga je ook voor 27 apenoten 170 kilometer met de trein. We lopen nog verder door naar de bootterminal en na even zoeken blijken we bij een kleine portocabin kaartjes te kunnen kopen. Het mevrouwtje spreekt geen woord engels, maar met een pen en wat chinees van Jol (morgen en getallen weet ze gelukkig) lukt het toch om 4 kaartjes te krijgen voor 2 tweepersoonskamers voor de boot van morgenavond. De kaartjes zijn echt vodjes, maar er staat keurig op dat we op 2006-11-26 kamer 201 en 102 hebben.

Het is stevig gaan regenen, dus nemen we een taxi terug naar het hotel. Na nog even wat spulletjes in de hotelkamer gedropt te hebben, lopen we langs de kade richting de muziekfontein. Daar is het superdruk en lijkt er weer een voorstelling te beginnen, nu ook met gekleurde lampjes zo te zien. Jol en ik hadden de fontein vanmiddag al vanuit de verte gezien, op muziek spuit hij in allerlei patronen. Enige navraag leert dat het nog een half uur duurt tot de volgende voorstelling dus lopen we door richting de “vreet”straat van Hangzou, hier stikt het van de restaurantjes en de Lonely Planet raadt er eentje aan waar je je vingers bij zou aflikken.

Het is er inderdaad ook stampvol en er is zelf een wachtrij, maar Pieter doet wonderen, dus we worden meteen meegenomen naar de tweede verdieping, waar de mensen aan onze tafel net aan het afrekenen zijn. Pieter is de hele middag al erg warm en nu voelt zijn voorhoofd echt behoorlijk warm aan. In tegenstelling tot normaal heeft hij het ook helemaal gehad met de aandacht van alle chinezen en zet het behoorlijk op het brullen als een van de serveersters hem een servet probeert voor te binden. Rieks heeft ondertussen besteld, en denkt 3 dumplings te kunnen bestellen. Naast groenten, noodles, loempia’tjes en spicy beef bestelt hij ook nog eend, maar dit blijkt toch allemaal wel een beetje veel van het goede, zeker als er inderdaad 3 mandjes dumplings op tafel komen. Pieter is ondertussen ontroostbaar en brult het hele restaurant bij elkaar, dus we schuiven zoveel voedsel als mogelijk naar binnen, en staan na 20 minuten weer buiten, het mannetje wil niets eten en zelfs bij mama op schoot helpt niet. Dus maar gauw een taxi in naar het hotel en slapen maar. Rieks en Jol zijn zelf ook total loss dus die duiken ook maar hun bed in. Elske loopt nog lekker even naar buiten en pikt de laatste 10 minuten van de muziek fontein show mee. Overdag is het al mooi, maar ’s avonds met alle kleurige lampen is het zeker een mooi schouwspel.

Zondag 26 november 2006

Gelukkig heeft Pieter vannacht een stuk beter geslapen en dus Rieks en Jol ook. Bij het ontbijt komen we een groepje Nederlanders tegen, waarvan er een een Mastersopleiding doet aan een universiteit van Shanghai. Zijn ouders en broer zijn over en doen een zelfde soort rondje als wij.

Na het ontbijt huren we een fiets bij het stalletje naast het hotel voor 5 yuan per uur, het zijn vouwfietsjes maar er is er zelfs een met een kinderzitje. Helaas ziet Pieter niet erg veel vooruit, want hij zit met zijn neus ongeveer in Rieks zijn kont, maar opzij is er toch voldoende te zien. Tot onze stomme verbazing zien we vandaag opeens de overkant van het meer met heuvels erachter. Gisteren was dat een grijze massa, wat een verschil. We fietsen met de klok mee het meer rond, helaas mag je met een fiets op de meeste plaatsen niet vlak langs het meer fietsen en er staan wat teveel “politie-agentjes” die ons elke keer tegenhouden, dus houden we maar de wat grotere weg aan.

Vanaf daar is op de meeste plaatsen ook nog wel wat te zien. Ook de Su Causeway is helaas verboden voor fietsen, maar gelukkig mogen we op de Bai Causeway wel. Zo kan Pieter ook nog wat van het water zien, maar die heeft het hier wel behoorlijk gehad, dus fietsen we maar gauw door en zijn we in precies een uur het hele meer rond. Rieks en Pieter gaan een uiltje knappen en nadat we Rieks zijn fiets weer hebben ingeleverd, fietsen Jol en Elske weer naar de zuidkant van het meer, om de Pagoda te bezoeken. Deze pagoda was in 1924 ingestort, maar in 2002 hebben ze een replica gebouwd. Vandaar dat je er ook met de roltrap naar toe kan en binnenin een lift zit die je naar de bovenste verdieping brengt.

Ondanks dat ziet de pagode er wel mooi uit en bovenop heb je een prachtig uitzicht over het meer. Het is alweer aan het dichttrekken , maar we zien nog steeds wel alle kanten van het meer. In de zuidwesthoek van het meer zien we ook een enorm schip in de vorm van een draak, echt prachtige kitsch. We fietsen terug naar de zuidoosthoek waar we onze fiets parkeren om hier over de bruggetjes en langs de waterkant door de parkjes te lopen. Het mag dan supertoeristisch zijn, een romantisch plekje is het zeker en zo te horen wordt er op zondag ook veel getrouwd, want er wordt toch regelmatig vuurwerk afgestoken, waar weinig van te zien valt, maar de knallen zijn langs het hele meer te horen. Om een uur leveren we onze fietsen weer af en pikken we Rieks en Pieter weer op in het hotel. Nadat we uitgecheckt hebben en de rugzakken in de storage hebben achtergelaten, lunchen we in het restaurant om de hoek. Dit maal niet chinees, maar Pasta voor Jol, Pieter en Elske en een heerlijk aangeklede hotdog met frietjes voor Rieks.

Voor vanmiddag hebben we een boottochtje gepland in een gezellig 6 persoonsbootje met een peddelaar erbij. Het kost wat moeite om de beste man uit te leggen dat we slechts een uurtje willen peddelen, maar met een rekenmachine en wat heen en weer gebarentaal komen we er toch uit. Pieter wil natuurlijk al snel de rugdrager uit, maar gedraagt zich daarna keurig, wel natuurlijk af en toe handje in het water, maar stevige vastgehouden door een hand van papa of mama vermaakt hij zich prima. Als de fontein weer gaat spuiten, proberen we de mand uit te leggen dat we daar wel wat dichter bij willen, maar hij denkt dat we aan willen leggen, dus staan we na 50 minuten al weer op de kade.

Ook prima, we gaan nog wel een wandelingetje langs het meer maken, temidden van alle chineze stelletjes en andere stadsbewoners die hier ondanks het matige weer toch massaal naar toe zijn gekomen voor een wandeling of een spelletje mahjong in het park. Op een plek wordt door meerdere groepjes muziek gemaakt en dat dat allemaal dwars door elkaar schreeuwt mag de pret niet drukken, ze doen het duidelijk niet voor geld, maar gewoon voor de lol. Wederom horen we weer vuurwerk en zien bij een van de hotels ook een hele bruidstoet, met superstretched limo en veel bloemen. Het is al weer tijd om richting de boot te gaan, dus pikken we onze rugzakken op in het hotel en vragen de bellboy een taxi aan te houden.

Helaas is dit met sprongen de gevaarlijkste taxi-chauffeur die we tot nu toe gehad hebben. Nadat de bellboy en de bellgirl hem uitgelegd hebben waar we naartoe moeten, probeert hij ons zonder meter voor 50 yuan een ritje te laten maken. Daar stinken wij natuurlijk niet in, want we weten al dat het maar 11 of 12 yuan is. Nadat Elske 3 keer de meter heb ingedrukt en hij hem 2 keer weer omhoog heeft gehaald, begrijpt hij dat we toch echt alleen maar de meter accepteren, dus scheurt hij weg en rijdt als een ware kamikaze piloot richting de bootterminal. Meer op de verkeerde weghelft dan de goede, remmen met de handrem, fietsers en brommers echt volledig van de weg duwend probeert hij zo snel mogelijk deze lastige passagiers weer af te zetten en als wij 200 meter voor bestemming een plekje zien om te parkeren, dirigeren we hem maar daar naartoe want dit willen we echt geen seconde langer. Jol zet Pieter bij Elske op schoot en haalt vervolgens de rugzakken uit de achterbak want wij zien hem er ook nog wel voor aan om daarmee weg te rijden. Pas als we alles hebben, duwt Elske hem 11 yuan in handen en scheurt hij inderdaad weg. Levensgevaarlijke gek.

De boot vaart van Hangzou naar Suzhou over het Grand Canal, het langste kanaal ter wereld wat al in de 7e eeuw gegraven is als verbinding tussen de Yangzi rivier en Gele rivier.

De wachtruimte bij de boot is open en er zitten al zo’n 25 passagiers te wachten waaronder een gezin met 2 kleine kinderen. Die vinden Pieter wel interessant en ook Pieter kijkt zijn ogen naar hen uit, gelukkig maar want aan de andere kant staat een plant waarvan de pot als asbak is gebruikt en dat is wel heeeeel erg smerig. Maar voordat hij dat heeft opgemerkt, kunnen we gelukkig al aan boord. De mevrouw die de kaartjes knipt begrijpt er helemaal niets van dat wij 4 kaartjes hebben voor 2 volwassenen en een kind, maar haalt uiteindelijk maar haar schouders op en vindt het wel best. Het lastige is wel dat we 1 kamer boven en 1 kamer beneden hebben, maar de andere kamer boven wordt bezet door een engels stelletje en die vinden het geen probleem om onze kamer beneden te nemen. Jol bouwt een kamer om tot babybed door de matras op de grond te leggen en met een kastje de omgeving af te zetten en wij nemen samen de andere kamer. Al vrij snel vaart de boot weg, helaas is het al wel donker geworden dus er is niet heel veel te zien. Behalve vuurwerk. Het eerste uur hebben werkelijk aan allebei de kanten van de boot regelmatig mooie shows. Niet te geloven hoeveel ze hier afsteken.

In het gangpad van de boot kan Pieter lekker heen en weer hobbelen, waar hij natuurlijk wel pikzwart van wordt, want echt superschoon is het allemaal niet. Wij kletsen ondertussen met de engelsen, ze zijn samen na afloop van hun eindexamen voor 9 maanden op reis. Ze zijn vorige week begonnen en we vragen ons af of ze het 9 maanden gaan volhouden, want echt supervoorbereid zijn ze zo te horen ook niet, maar het is wel grappig om te horen wat ze allemaal van plan zijn. Om kwart over zeven leggen wel Pieter in bed, die gelukkig meteen heerlijk slaapt en om half negen vinden we het zelf ook wel prima en duiken ons bed in. We laten wel de gordijnen open, want we hopen op een mooie zonsopgang morgen. Weinig kans, want sinds we vertrokken giet het ook weer van de regen.

Maandag 27 november 2006

Om half zes zijn we al wakker, maar helaas geen mooie zonsopgang. We liggen al een tijdje stil voor een mooie brug, eerst denken we nog dat we door een sluis moeten of de brug open moet, maar het lijkt erop dat de boot hier gewoon een tijdje stil ligt om niet te vroeg in Suzhou aan te komen, want als we doorvaren zijn we al om half zeven op plaats van bestemming terwijl 7 uur gepland was.

Pieter ligt nog heerlijk te slapen in zijn geimproviserde bed, dus die maken we maar wakker, want iedereen is al bijna van de boot en ze beginnen al met schoonmaken. Snel alle spullen bij elkaar geraapt, Pieter gevoed en aangekleed en om zeven uur stappen we in de miezerregen van de boot af. Het eerste stukje lopen we langs het kanaal totdat we linksaf richting centrum kunnen lopen, terwijl de stad ook langzaam ontwaakt en we af en toe kleine zijkanaaltjes tegen komen. Suzhou wordt ook wel het Venetie van China genoemd ondanks dat ongeveer de helft van de kanaaltjes is gedempt. Het is even zoeken naar een tentje waar we koffie en iets van broodjes kunnen krijgen. We zijn al aardig wat straatjes doorgelopen als we besluiten om dan maar naar het Sheraton te gaan, maar weg daarnaartoe vinden we op een hoekje een bakkertje waar ook stoeltjes staan en een koffieapparaat, dus daar gaan we lekker ontbijten, terwijl buiten op het kruispunt de brommers en fietsers in poncho’s in alle kleuren van de regenboog voorbij scheuren.

Eerste stop na het ontbijt is de Ruiguang Pagoda en de oude stadsmuur. Hier is echt nog een oud stukje van Suzhou bewaard gebleven, de pagoda stamt uit de 3e eeuw en de stadspoort uit 1351. Bij deze poort arriveerden vroeger de reizigers die via het water kwamen en er is dus zowel een waterpoort als een landpoort. We beklimmen eerst de pagoda, de eerste paar verdiepingen met Pieter nog in de rugdrager, maar al gauw wordt het zo smal dat we hem er maar uithalen en de laatste 2 verdiepingen omhoog dragen. Totaal zijn er zes verdiepingen en ondanks het slechte zicht heb je vanaf hier toch een aardig uitzicht over het oude stukje stad en het centrum van Suzhou.

Zelfs Pieter kijkt dapper tussen de reling door. Naar beneden houden we Pieter maar uit de rugdrager, want anders zou hij echt zijn hoofd gestoten hebben.

Gelukkig is het inmiddels gestopt met regenen, dus kunnen de paraplu’s weer opgeborgen worden. Via leuke paadjes en paviljoentjes en langs kanaaltjes lopen we richting de stadspoort. Pieter is wel de grootste attractie, binnen een half uur wordt hij zeker 15 keer op de foto gezet door allerlei chinezen. Het kunnen ook wel japanners zijn, dat verschil kan ik echt niet zien. Bij de poort kan je op de stadsmuur klimmen en zien we het kanaal waar we vanochtend over binnen zijn komen varen.

Er zijn allemaal boogbruggen over het kanaal, die we ook nog even over lopen. Pieter wordt nu toch wel moe en als we weer richting centrum lopen valt hij in slaap. Zijn hoofd bungelt een beetje maar hij heeft toch zeker een half uur geslapen tenmidden van de toeterende auto’s en roepende marktlui als we over een stukje markt lopen. Via een smal straatje met kleine stalletjes met allerlei waren komen we bij de Garden of the master of the nets (Wangshi Yuan) een kleine chinese tuin, waarbij vooral de vijver in het midden erg mooi is. Omdat het windstil was, weerspiegelden alle gebouwen in het water.

We drinken nog even wat in het theehuisje zodat Pieter ook even lekker rond kan hobbelen, af en toe wil hij wel aan een hand lopen, maar meestal wil hij nog wel beide handen hebben om zich aan vast te houden.

Volgende stop is de Taoistische temple of Mystery (Xuanmiao Guan), die werkelijk midden in het winkelcentrum ligt, temidden van de Kentucky Fried Chickens en de MacDonalds, terwijl de oorsprong van de tempel al uit de 3e eeuw stamt, met de grote hal uit 1181. Binnen staan honderden beelden, van allerlei goden en het meest verbazingwekkende is dat bij elk beeld een heleboel hangsloten hangen met linten eraan. We kunnen er helaas niet achter komen waarvoor dat nou is.

Langs de hoofdstraat lopen we in noordelijke richting verder tot de grootste pagoda (Beisi Ta) van de stad, deze is negen verdiepingen hoog en de hoogste pagoda zuid van de Yangzi rivier.

Omdat het al twee uur is en we toch een beetje bij tijds naar huis willen, bekijken we deze pagoda alleen van buiten en nemen daarna een fietstaxi naar het station voor 10 yuan. We passen er met zijn tweeen precies in en Pieter in de rugdrager kan precies voor onze voeten staan. Het station ligt aan de andere kant van de rivier en het blijkt dat de brug daarnaartoe is afgesloten vanwege renovatie. Recht voor het station ligt wel een noodbrug voor voetgangers dus wij willen al afstappen, maar nee we moeten blijven zitten en de chauffeur stapt netjes af en duwt ons de hele brug over, manouvreert echt superstrak tussen alle paaltjes door met waarschijnlijk nog geen 2 centimeter ruimte aan beide kanten.

En keurig voor het kaartjesloket worden we afgezet ondanks het bordje “verboden voor fietstaxi’s”. Maar we hadden al lang ontdekt dat men zich in dit land weinig aantrekt van verbodsborden en rode stoplichten. Helaas gaat de eerstvolgende trein naar Shanghai volgens de mevrouw achter het loket pas om kwart over vier, dus moeten we nog bijna 2 uur wachten. Van ellende gaan we dan toch maar naar de Kentucky Fried Chicken, voornamelijk omdat ze er lekkere sundae ijsjes hebben. Pieter is helemaal vergult met zijn kinderstoel, die kan hij namelijk prima gebruiken als steun om het hele restaurant mee door te lopen, dat hij daarbij af en toe tegen andere klanten aanbotst mag de pret niet drukken.

Hij wordt al wel weer aardig moe, dus zetten we hem in de rugdrager en lopen een rondje bij het station, en inderdaad valt hij binnen 5 minuten weer in slaap. Zelfs in de wachtruimte blijft hij nog een tijdje doorslapen bijna tot het moment dat we moeten instappen.

De trein heeft ook nog 20 minuten vertraging en we zijn blij als we eindelijk in de trein zitten. Pieter vermaakt zich vooral met de mobiele telefoon van een chinees die zou dom is om hem die te geven, maar Pieter geeft hem keurig netjes weer terug en zowaar de chinees ook, dus dat is een leuk spelletje.

Als hij op een gegeven moment toch weer een keel opzet beginnen we maar sinterklaasliedjes te zingen, want we zijn er inmiddels achter dat gaan zingen meestal wel helpt om het huilen te stoppen. Na ruim een uur zijn we op Shanghai Centraal Station en dan is het nog maar 6 haltes met de metro naar Changsu road en 5 minuten lopen naar huis, waar 10 minuten later ook Rieks arriveert uit zijn werk. Lekker pizza gehaald bij de Summit Club, het restaurant wat bij dit appartementcomplex hoort en op tijd naar bed. Het was een zeer geslaagd tochtje.

Groetjes Elske